PANDEMİ

Her ne kadar Einstein, “Hayat bisiklet sürmeye benzer, dengede kalmak için, devamlı ileri gitmek gerekir” demiş olsa da zaman zaman durmak gerekirmiş.

Pandemi döneminde sanki Dünya durdu dönmedi, büyük bir sessizlik, puslu ve soluk bir hava karamsar bir gökyüzü sardı dört bir yanımızı…

Ağızlarımız kapalı her yer pis ve tehlikeliydi sanki dokunmamız yasaktı. Sevdiklerimize sarılamadık evlatlarımızı koklayamadık. Bir çok tanıdığımız tanımadan sevdiğimiz insanları pandemiden kaybettik.

Çok üzüldük yanlarında olamadık, acılarını paylasamadık. Sanki hapishanedeydik… Nehirler kurumuş denizler çekilmiş gibiydi. Aynı hafta içinde iyileşen tanıdıklarımıza sevinip mutluluktan uçarken ertesi günü kaybettiğimiz yakınımıza ağlarken buldum kendimi…

Her gün Ailem ve yakınlarıma ne olacak düşüncesiyle uyumak korkunçtu. Yakınlarımla hayaller kurup buluşacağımız günleri konuşup, hayal ederken, bazen kimseyle konuşmak istemeyip içime kapandım. Sonra hayata olumsuz baktığımı fark edip bundan kurtulmam gerektiğini anladım. Zaten hayat su gibi üstümüzden geçecekti.

Bu hayat yolculuğunda olumsuz duygulara yer vermemem gerektiğini şükürle ve sabırlı olmanın mükafatını göreceğimi hissettim. Pandemiden dolayı yaşadığım travmayı sevdiklerimle kontrollü buluşarak onlarla konuşarak hayatın bize bahşettiği güzellikler için sonsuzlarca şükürler ederek atlattım.

Olumsuz hislerimden kurtularak her kötü günün sonunda güneşin doğacağını bilerek, sevdiklerime daha sıkı sarılarak atlattım. Güzel ülkemizin yaralarını saracağını pandemiden kurtulacağına kesinlikle eminim.

Mutlu haftalarda sağlıcakla kalın…