BABAM…

Tez canlı yaşadım koştura koştura…
Durmak nedir bilmedi yüreğim,
Nefes nefese kaldım…
Herkese her şeye yetişmeye cabalarken…
Fark ettim ki ömür azalıyor, ruhum yorulup eksiliyor,
Eskiyor,
Sonra dedim ki kendime, bir dur yavaşla
Süper Kahraman filan değilsin sen
Bırak yetişme boş ver, birazda kendine kulak ver
Akıp giden zamanı yaşa gönlünce…
Kapıl git hayatın ahengine
Her şeyi duyma, her şeyi görme
Çok cümlede kurma, bazen susmanın keyfini sür
Bazen görmezden gelmenin
Böyle olunca belki herkesi mutlu edemezsin ama
Kendini mutlu edersin yetmez mi….

Tam da Babamı anlatan bu şiir önüme düştü 🙁 Seni ne kadarda güzel anlatmış. Bu kopuşun ardından gecen ayları saymadım. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Yaramızın taze olduğu, kanın durmadığı zamanlarda kabuk bağlayacak günlerin gelmesini diledim.

Canım çok yandı, geçmeyecek sandığım kalbime saplanan o şey her neyse yaramı günden güne daha çok kanattı. Kalbim acıyor, seni her gün biraz daha fazla özlüyoruz. Sen bir tek bize değil herkese Baba oldun, dürüstlüğün yardımseverliğin okuma ve okutma aşkın inancın her şeyin başka güzeldi canım Babam…

Hep sonsuza kadar bizimle kalacağını biliyorduk. Meğerse bu sonsuz yolculukta bize eşlik edip inmen gereken yerde inecekmişsin…

Son yemeğimizde bana sarılıp ayrılırken, sonsuz elveda demişsin.

Şimdi sensiz yürüdüğümüz bu hayat yolunda bir şeyler hep eksik, yarım ama hep kalbimizde mutlu güzel anılarımızla yaşayacaksın.

Mekânın cennet kabrin nur olsun.

Sağlıcakla kalın…